• rieneke kroese

Column Rieneke Kroese: fietsen in de herfst

OUDER - AMSTEL Wanneer ik tijdens de herfst fiets, vind ik het heerlijk om op en over kurkdroge herfstbladeren te rijden.


Dat doe ik wonderwel doelbewust indien de mogelijkheid daar toe is. Het is geen tik of zo maar door het geluid wat ik daarmee veroorzaak word ik echt blij. Dat hoef ik niet te proberen op van die landweggetjes in de Duivendrechtse polder waar bij tijd en wijlen tractoren overheen denderen. Die zijn op de voorhand al drassig. Net als die hobbelige tussenliggende verharde fietsweggetjes waar de kuilen nooit meer willen verdwijnen en de bijna natuurlijke miniplasjes zich daarin hebben verjaard zich zelfs lijken te vereeuwigen met het boerenland. Daarop liggen veelal oude grit lagen waar in het verlengde ervan ook nog weleens houtsnippers worden gelegd. Zo'n weggetje vernieuwen kost meer tijd en zou zelfs misstaan bij het boerenland.

Dus vooral laten zoals het is. Kijk! Wanneer ik het over kurkdroge herfstbladen wil hebben die ik zou willen overrijden doe ik dat het liefst op van die loepzuivere strakke steenrode fietspaden waar de afwatering goed is geregeld. Dus fietspaden die wel nat worden maar op het oog het nooit echt lijken. Waarlangs de bomen her en der welig tieren. Die, hebben wij hier allemaal. Dus hoop ik nog steeds, heel stilletjes, dat zodra de wind de rest van hun bladeren er nog even lekker vanaf waait geen gemeentelijk veegkarretje mij voor is. Bij deze! Gemeente Ouderamstel. Het lijkt me namelijk heerlijk om kurkdroge bladeren die nog trots gekreukeld omhoog rieken met mijn fietswielen te mogen beroeren.
De herfst heeft dit keer nog steeds iets te weinig te zeggen gehad. Net als de de wind. Die mist ook nog de nodige kracht de bomen in een keer leeg te blazen. Al zijn de bomen er aan toe. De meeste bladeren die de bomen hebben laten vallen zijn slap, plat en nat. Daar valt hooguit over uit te glijden wanneer je te grote stappen neemt. Of dat je met de fiets iets te enthousiast een bocht te scherp neemt.
Ik denk nu meer na bij een opeengehoopte hoeveelheid bij elkaar want ik ben niet zo heel lang geleden van een fietspad gelazerd dat ineens tot wandelpad was gebombardeerd en ik een octaaf lager ging. Maar dat was elders. Eigen schuld dikke bult. En toen was er nog geen herfstblad te zien. Maar er komt een koudefront aan, van horen zeggen. Het is onderweg. Ik verheug me er op. Want waar ik ook fiets overal zijn het geen omhoog gekronkelde bladeren waar ik graag overheen zou willen fietsen. Het is meer een wat bij elkaar platgeslagen doorweekt iets dat als mislukte platgeslagen pannenkoeken met stroop zompig ligt te liggen.
Ik kijk echt uit naar vries gedroogde herfstbladeren die nog moeten vallen. Die lekker knisperen zodra je het op ze hebt gemunt. Ik mik er echt op.
Mits ik als enige op een fietspad rijd zal ik er met liefde al slingerend overheen rijden. Alleen al voor het heerlijke geluid dat ik er door veroorzaak.