• 'Ik kan hier enorm genieten van iets simpels als een ontbijtje met z'n tweeën.'

    Naomi Heidinga

Kettinggesprek: Margreet van Coeverden

Naomi Heidinga

Margreet van Coeverden is de drijvende kracht achter Stichting Derde Wereld Hulp. Deze runt onder meer een weeshuis voor kansarme kinderen in Vijayawada, India. Ze reist een aantal keer per jaar naar India, vaak vergezeld door haar man Peter.

Marion Schmidt vraagt zich af: hoe is het om je leven tussen twee landen te delen?

Hoe ben je tot het oprichten van een stichting gekomen?

"Na mijn opleiding tot verpleegkundige, ben ik hulp gaan bieden bij Moeder Teresa. Zij vroeg mij om met de zusters naar de regio Vijayawada te gaan, dat na een cycloon zwaar getroffen was door overstromingen. Het is een gebied dat veel armoede kent. Onze stichting, in 1982 opgericht, is zich blijven inzetten voor deze regio. SDWH biedt kinderen onderdak, voeding, gezondheidszorg, scholing, structuur en een liefdevol gezinsleven. Daarmee bieden we de kinderen de kans op een goede en zelfstandige toekomst. Het belangrijkste doel is de kinderen in staat te stellen op eigen benen te staan."

Aan wie bieden jullie onderdak?

"We bieden onderdak aan weeskinderen. Ze hebben hun ouders veelal verloren aan aids. Deze kinderen worden niet geaccepteerd, ze worden zelfs door hun familie verstoten. Ze zijn soms jarenlang lichamelijk of geestelijk verwaarloosd of misbruikt. Het zijn kinderen zonder kansen, meestal ondervoed, die vaak uit erbarmelijke omstandigheden komen. Soms kunnen hun ouders niet voor hen zorgen. We hebben bijvoorbeeld twee kindjes toegewezen gekregen van een alleenstaande zieke moeder. De moeder was hele dagen weg om te werken. De oudste van vier moest op de jongste van anderhalf jaar passen. Voor de moeder betekent het overdragen van haar kinderen een hele zorg minder, ze hoeft immers niet meer de kinderen te onderhouden. Ze komt de kinderen eens in de zoveel tijd bezoeken. Wanneer ze genoeg geld heeft gespaard voor de bus."

"Op dit moment bieden we onderdak aan 78 weeskinderen, plus de twee kindjes hierboven beschreven, die nog wel een moeder hebben. In totaal 80 kinderen dus.

Hoe is jullie band met de kinderen?

"We zien het ook als onze kinderen. We leven daar als een gezin, de kinderen noemen ons 'mummy' en 'daddy'. Ook het personeel maakt deel uit van het gezin. We hebben een vaste verpleegster en een kokkin. Een van onze eigen jongens, die in het tehuis is opgegroeid, is nu fulltime chauffeur. Het is prachtig om de kinderen op te zien groeien. Onze oudste studeert rechten. Ze hoopt zo later te kunnen strijden tegen onrecht, dat helaas volop aanwezig is in India."

Hoe zijn de omstandigheden in het dorp?

"Langzaam veranderen er dingen. In plaats van alleen hutjes, zie je ook stenen huizen. Het modderige pad is nu geasfalteerd en er is straatverlichting. In het begin waren wij de enige met een tv en telefoon, nu heeft iedereen een mobieltje. De ongelijkheid in India is erg groot. En met zoveel inwoners is het voor de regering niet te doen om iedereen te kunnen voorzien van de juiste zorg. India heeft een harde samenleving, vooral voor mensen met HIV. Het probleem wordt niet onderkend. De mensen bestaan vaak simpelweg niet."

Hoe is het om je leven te moeten delen tussen twee landen?

"Dat is in de loop der jaren zo gegroeid. Juist de afwisseling is goed. Daar kan ik voor mijn gevoel het meest bijdragen. Al zijn we hier in Nederland vaak bezig met het financiële deel: het zoeken naar sponsoren bijvoorbeeld. Heel belangrijk voor het voortbestaan van de stichting. Alle kinderen hebben een sponsor, dat levert een kwart op van wat we jaarlijks nodig hebben. De rest moeten we bij elkaar sprokkelen. Ondanks deze opgave is het altijd fijn om terug te zijn in Nederland, bijvoorbeeld om onze kinderen, kleinkind en vrienden te zien. We kunnen hier even bijtanken. Ik kan bijvoorbeeld enorm genieten van iets simpels als een ontbijtje met z'n tweeën. Maar als we hier dan een week of zes zijn, gaat het weer kriebelen. Dan wordt het tijd om terug te gaan."

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

"Richard Leurs van de Voetangel, een echt familiebedrijf. Inmiddels is de vierde generatie ingetreden in het bedrijf. Ik wil Richard vragen: hoe houden jullie het al zolang vol met jullie familiebedrijf?"

Meer informatie over Stichting Derde Wereld Hulp: www.sdwh.nl/